1. Wysokie wieże kościoła w momencie jego budowy dominowały na przedmieściach Poznania. Fot. Jarosław Tritt.
1. Wysokie wieże kościoła w momencie jego budowy dominowały na przedmieściach Poznania. Fot. Jarosław Tritt.
1. Wysokie wieże kościoła w momencie jego budowy dominowały na przedmieściach Poznania. Fot. Jarosław Tritt.

Franciszkanie obserwanci zwani bernardynami przybyli do Poznania w połowie XV wieku i wybudowali kościół oraz klasztor poza murami miasta. Od XVII wieku zgromadzenie kreatywnie konkurowało o rząd dusz, z inną gałęzią zakonu – franciszkanami konwentualnymi ze Wzgórze Przemysła. Dzięki wieloletnim staraniom bernardyni otrzymali zgodę na utworze kaplicy w stylu domku loretańskiego, która stała się miejscem licznych pielgrzymek i szczególnym miejscem kultu maryjnego w Wielkopolsce. Domek loretański, zgodnie z popularną w XVII wieku  ideą, był nawiązaniem do domu świętego z Nazaretu, w którym mieszkała Najświętsza Maria Panna w chwili Zwiastowania. Kamienie z Palestyny, z oryginalnej groty zostały przeniesione w XIII wieku do Loreto, skąd kult tego miejsca rozszerzył się na całą Europę (stąd nazwa domek loretański).

Uwagę mieszczan przykuwały również dwie potężne wieże kościoła, widoczne z dużej odległości. W XVII i XVIII wieku władze miasta toczyły spór z zakonnikami, o ich wysokość. Wieże wyższe niż mury miejskie, zajęte w razie ataku wojsk przez nieprzyjaciela, stanowiły zagrożenie dla miasta.  Zakonnicy nie zrezygnowali jednak z tego symbolu swojej obecności w mieście.

Ponieważ Klasztor i kościół znajdował się na obszarze wylewów Warty, jego fundamenty zostały podniesione, dlatego do wnętrza wiodą schody.

Brama Poznania z lotu ptaka
×