1. Widok kościoła od strony ul. Masztalarskiej. Fot. ze zb. WUOZ.
1. Widok kościoła od strony ul. Masztalarskiej. Fot. ze zb. WUOZ.
1. Widok kościoła od strony ul. Masztalarskiej. Fot. ze zb. WUOZ.
« 1 z 3 »

Klasztor dominikanek pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej (stąd zwano je katarzynkami) od samego początku miał charakter elitarny. Należały do niego córki najznaczniejszej elity szlacheckiej z Poznania i całej Wielkopolski. Przynależność do zgromadzenia była symbolem potęgi rodziny, z której pochodziła mniszka. Mimo, że utrzymywały się początkowo jedynie z dobrowolnych darowizn, jako jedne z pierwszych w XVI wieku – przekierowały wpływy z budżetu zgromadzania na czynsze, które pobierały z nieruchomości na trenie miasta. Od 1926 roku kościół i klasztor należą do zgromadzenia księży salezjanów, jest to szczególne miejsce kultu poznańskich wychowanków salezjańskich zamordowanych przez nazistów w 1942 roku, beatyfikowanych 1990 roku: Czesława Jóźwiaka, Edwarda Kaźmierskiego, Franciszka Kęsy, Edwarda Klika i Jarogniewa Wojciechowskiego.

Brama Poznania z lotu ptaka
×