1. XVII wieczna panorama Poznania ze Wzgórza św. Wojciecha. Łaciński napis mówi, że to ładne miasto. Fot. ze zb. Muzeum Narodowego
1. XVII wieczna panorama Poznania ze Wzgórza św. Wojciecha. Łaciński napis mówi, że to ładne miasto. Fot. ze zb. Muzeum Narodowego
1. XVII wieczna panorama Poznania ze Wzgórza św. Wojciecha. Łaciński napis mówi, że to ładne miasto. Fot. ze zb. Muzeum Narodowego

W XVII wieku wydano w Kolonii atlas świata z widokami najważniejszych i najpiękniejszych miast. Wśród nich znalazł się Poznań. Jego panoramę ukazano właśnie ze Wzgórza św. Wojciecha. Widać na nim miasto w murach oraz położoną na Ostrowie Tumskim katedrę.
W tym okresie Poznań działał jak magnes na ludzi pracowitych i energicznych. Był stolicą regionu, siedzibą książąt i królów, możnych i rycerzy, kupców i rzemieślników. Rozwijał się dynamicznie. Wszystko funkcjonowało jak sprawny organizm. Centralną częścią miasta był rynek. Dookoła niego skupiały się kamienice patrycjuszy. Mieszczanie z innych warstw społecznych zamieszkiwali pozostałe obszary – aż do murów miejskich. Władzę miejską symbolizował ratusz, królewską – zamek, a duchowną – kolegiata. Dookoła miasta rozwijały się przedmieścia, które pełniły ważną funkcję w gospodarce Poznania. Cały zespół miejski zamieszkiwało w tym czasie 25 000 mieszkańców.

Brama Poznania z lotu ptaka
×